رؤیای خیس ما دو نفر به حقیقت پیوست

دیشب خیلی دلم گرفته بود...بالاخره سر نماز مغرب و عشا تونستم گریه کنم... عادل ظهر نیومد خونه چون رفته بودن ماموریت و ساعت 6 بعدازظهر اومد، من رفتم توی اتاق نماز کنم و عادل بعد از نمازش توی حال پشت سیستم طبق معمول کارای اداره رو انجام میداد. بعدازنماز بغضم ترکید و توی خلوت خودم هق هق گریه میکردم اما...

امشب شبیه که عادل فرداش میخواد بره تهران تمام نگرانیم اینه که این دوسه روز که نیست من زایمان کنم و اون نباشه...میترسم در این صورت نتونم ببخشمش به دلم میمونه اگه این اتفاق بیوفته...میترسم با این اتفاق میونم با عادل مثل سابق نباشه...میترسم از عشقم بهش کم بشه بازم نیست..از عصر رفته دنبال کارای اداره...

امروز 22 خرداده و دو روز دیگه تا تاریخ زایمانم مونده... از طرفی ترس و از طرفی انتظار ... خب هرچی هم محکم باشی نمیشه از ترس از زایمان فرار کنی، تقریبا تمام ذهنم موقع زایمانه، اتاق درد، اتاق زایمان یا حتی بعد از زایمان....هر لحظه و هر لحظهو به یاد اون لحظاتم و مدام تو ذهنم تکرار میشه...همین باعث شد...

الهی العفوالهی العفوخدایا جنس دعاهام امسال چرا انقدر تغییر کرده؟؟مهمتر از این که امسال بیشتر طلب عفو بخشش داشتم از خدا تا خواسته های دیگهاما امسال همه دعاهام یه گذری از دل پدر و مادرم هم بود...خدایا امام زمانمون رو سالم نگه دار...قلبشون رو از ما خشنود کنپدرو مادرمون رو سالم نگه دار...قلبشون رو از ما راضی کن...توفیق زیارت اهل بیت با پدر و مادرهامون رو بهمون بدهو اماخدایا دل پدر و مادرمم رو به شفای برادرم شاد کندل پدر و مادرم رو با یه شغل برای ما شاد کن..یه شغلی که مایه افتخار و آبروی پدر و مادرم باشه به من و عادل بدهخدایا دل پدر و مادرم رو با تو...